Klimaatconferentie Kopenhagen
Zoals door de enorme media-aandacht waarschijnlijk bij iedereen bekend is vond er recent een VN Klimaatconferentie plaats in Kopenhagen. Gewestbestuurslid Ian Cummins was in Kopenhagen aanwezig als adviseur van de Braziliaanse regering. Ian schreef een artikel over de klimaatconferentie en het akkoord dat de conferentie heeft opgeleverd.
Zoals de meeste mensen weten, zou er in Kopenhagen een
herziening van het Kyoto akkoord gemaakt moeten worden, met verscherping van de
genomen maatregelen en strengere naleving van de controlerende activiteiten. De
met klimaat gerelateerde problemen zoals oorlogen, droogtes, honger en
toekomstige schaarste van brandstoffen, werden de laatste jaren steeds
zichtbaarder. Een conferentie waar elke land ter wereld aanwezig is gebeurt
niet zomaar. De grote westerse industrielanden hadden de gelegenheid om verdere
verbeteringen voor het klimaat en de derde wereld te realiseren. Ook hadden ze
de kans om een duurzame economie op te bouwen die minder afhankelijk van olie
zou zijn. Zoals iedereen weet heeft de olieprijs een hele grote invloed op de
inflatie index. En geeft overheden geen stabiel platform waarmee ze ook in de
toekomst een strategie kunnen ontwikkelen om hun economie te stimuleren.
Nederland volledig van groene energie voorzien kost 45 miljard euro. Dat is
ongeveer het zelfde als 3 gemiddelde banken redden. Allebei zaken die net zo
belangrijk zijn, maar misschien moeten wij ons echt afvragen wat we liever
hebben. Een tijdelijke crisis die gemiddeld om de 7 jaar voorbij komt, of de
zekerheid dat wij van geen enkel land meer afhankelijk zijn voor stroom en dat
je een land hebt waar maatregelen worden genomen om de dreiging van een stijgende
zeespiegel tegen te gaan. Hoe schakel je een vliegtuig, plastics, auto en
farmaceutische industrie om voordat je door het gebrek aan de basisgrondstof
olie, niet kan omschakelen, alle prijzen 3 keer duurder worden en de armen hier
het eerst de dupe van worden? En hoe breng je dit in evenwicht als je moet
kijken naar je concurrentiepositie op de globale markt? Want met vernieuwing
ben je zowel economisch slim bezig, als economisch gedurfd risicovol aan het
sturen.
Dit zijn slechts een aantal punten die je aan een onderhandelingstafel
mee moet nemen. Je weet gedeeltelijk wat je partners willen en vaak ook wat je
grootste economische rivalen zullen gaan doen. Omdat er zoveel overleggen zijn
buiten de speeches om, is het zeer complex om het beeld toch te blijven
vasthouden en actief te blijven meedraaien. Hoe meer kennis en economische
macht een land bezit, hoe sterker het staat om zijn standpunten als eindakkoord
te laten gelden.
Dit is vaak ook de reden waarom Zuid-Amerika, Azië Europa
en in steeds meer mate continentaal Afrika zich als een groep opstellen. Ook al
hebben ze allemaal een eigen delegatie. Dagen lang heen en weer overleg, altijd
op zoek naar de juiste verwoording en een consensus. Zoals ik al eerder meldde moet je geestelijk scherp zijn om mee te
blijven draaien. Maar je moet dus ook fysiek fit zijn om dit schema te blijven
volhouden.
Het volledig verdrag is er niet gekomen. Er zullen de
komende maanden tot december volgende jaar wederom op hoog niveau besprekingen
en een verdere verduidelijking van die standpunten plaats vinden. Het is een
bittere pil, en het duurt blijkbaar even voordat sommige landen beseffen dat
het ze juist minder gaat kosten als ze nu reageren dan wanneer ze nog langer
wachten. Verzekeraars hebben dit al door. Er vond een actieve lobby plaats door
verschillende toonaangevende verzekeraars zoals AXA en AIG. Maar een actief Copenhagen Accord is beter dan geen akkoord om de
premier van de Malediven te quoten. Dit besef hadden de meeste landen dan ook,
en nu kan er in het komende jaar actief onderhandeld worden om de onderlinge
afspraken, toch als een gezamenlijk bindend akkoord naar voren te laten komen
in december
http://en.cop15.dk/files/pdf/copenhagen_accord.pdf
De vraag is alleen, geloven burgers nog wat hun overheden
beloven en vervolgens niet kunnen of willen waarmaken? Want aan
geloofwaardigheid ontbreekt het vele politici tegenwoordig wel. En daar ging
deze bijeenkomst juist over. Linkse partijen hebben vaak het probleem van wel
uitvoeren maar niet melden dat ze het gedaan hebben. Rechtse partijen hebben
nog steeds de neiging om te vertrouwen op het verleden en verandering als een
potentieel risico en niet als een vernieuwing te zien.
Wel moet ik zeggen, de plannen van Nederland zien er
veelbelovend uit. Onze minister Cramer heeft toch heel wat Nederlandse kennis
kunnen doordrukken. Het is nu aan de gemeenten, provincies en rijksdiensten om gezamenlijk
met elkaar te werken aan een probleem dat ons allemaal aangaat. Want niemand
wil een windmolen in zijn achtertuin, maar iedereen wil een schonere toekomst.
